Od kilku już lat temat remontu wieży dawnego zboru ewangelickiego w Snowidzy był dla mieszkańców tej wsi bardzo istotny. Na przestrzeni wielu lat obiekt nie był remontowany a jego stan techniczny, nie tylko ujemnie wpływał na wizerunek wsi ale przede wszystkim zagrażał bezpieczeństwu ludzi. Elementy konstrukcyjne całkowicie spróchniały, co z kolei sprawiło, że szczyt wieży niebezpiecznie się przechylał i z roku na rok stwarzał coraz większe zagrożenie. Remont obiektu był niezbędny lecz utrudniony ze względu na ograniczenia finansowe. Udało się jednak pozyskań fundusze na ten istotny cel ze środków Unii Europejskiej w ramach działania „Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju” w zakresie operacji odpowiadających warunkom przyznania pomocy w ramach działania „Odnowa i rozwój wsi”, objętego PROW na lata 2007 – 2013, oś 4 Leader. W ramach prac remontowych wymieniono drewniane elementy stropów i podłóg oraz wymieniono konstrukcję i poszycie dachu. Prace prowadzone były przez firmę Blacharstwo-Dekarstwo Stuchlak Krzysztof z Bolkowa.
Przypomnijmy, iż ceglana wieża to pozostałość po zborze wzniesionym po 1742 r. na mocy zezwolenia władcy Prus – Fryderyka II Wielkiego. Po przyłączeniu Śląska do Prus w 1741 r. zmieniły się zasady obowiązujące katolików i protestantów. Dotychczas protestanci mogli zbudować jedynie trzy kościoły Pokoju (po pokoju westfalskim w 1648 r.) i sześć kościołów Łaski (po konwencji w Altranstaedt w 1707). Domy modlitwy miały być budowane z materiałów nietrwałych (drewno, konstrukcja ryglowa) i bez ozdób. Początkowo nie mogły też mieć wież. Z czasem zaczęto je przebudowywać bądź rozbudowywać. Dom modlitwy w Snowidzy był budowlą dwukondygnacyjną, murowaną, salową, nakrytą mansardowym dachem, wewnątrz obwiedzioną dwiema kondygnacjami drewnianych empor. Pod emporą organową znajdował się rokokowy ołtarz z ok. 1770 r. z obrazem przedstawiającym Chrystusa w otoczeniu dwóch kobiet. Ceglana wieża została dobudowana do kościoła znacznie później tj. w 1893r. Do jej budowy przyczynił się ówczesny pastor Julius Franke, który pełnił tę funkcje do roku 1908. W roku 1972, została podjęta decyzja o zburzeniu kościoła. Do dnia dzisiejszego zachował się ołtarz, który przeniesiony został do kościoła katolickiego.
